H αυτοαξιόλογηση ενός καθηγητή

rainy days

Ενημερωνόμαστε συνεχώς για την εκρηκτική κατάσταση στην παιδεία. Ακούμε την αγωνία συναδέλφων, γονέων και μαθητών. Ένας συνάδελφος φυσικός, που εκτιμούμε ιδιαίτερα, μας έστειλε ένα mail. Τα έντονα γράμματα που ακολουθούν είναι από το mail του, το οποίο είναι κείμενο που μοιράζει μαζί με τις σημειώσεις του μαθήματος του, στους μαθητές του.

Ένας σκεπτόμενος εκπαιδευτικός που αγαπάει – ζει αυτό που κάνει:

Είναι Δεκέμβριος και περνάω το πρωί την πόρτα του σχολείου.

Αναρωτιέμαι: Τόσα χρόνια τι προσπαθώ να κάνω στο σχολείο, πως είμαι εδώ και δεν βρίσκομαι αλλού;

Αποφάσισα να βρίσκομαι εδώ και όχι οπουδήποτε αλλού, στο σχολείο σε ένα χώρο που αγαπούσα από παιδί, ήταν το όνειρο που είχα.

Έγινα καθηγητής, είχα εμπόδια, δεν ήταν εύκολο αλλά το κατάφερα. Κυνήγησα το όνειρο μου, παλιά βλέπεις κάποια όνειρα έστω και μικρά, έβρισκαν το δρόμο μιας κάποιας πραγμάτωσης.

Μήπως έκανα λάθος που είχα όνειρα;

Ήθελα να μάθω στα παιδιά να σκέφτονται, να ονειρεύονται ότι μπορούν να πετύχουν το στόχο τους, να δουλεύουν όσο σκληρά χρειαστεί (να διαβάζουν μαθητές, να γίνονται σωστοί επαγγελματίες μεγαλώνοντας) και να αμφισβητούν ότι επιστημονικά δεν αποδεικνύεται.

Η επιστήμη που διάλεξα να σπουδάσω η φυσική, ήταν αυτή που φώτισε τον σκοταδισμό, την αμάθεια . Έδειξε ότι ο κάθε ισχυρισμός πρέπει να ελέγχεται, ότι το πείραμα επαληθεύει την θεωρία που το εξηγεί, ότι τα θαύματα βρίσκονται στο χώρο γύρω μας (και σε κάθε μόριο μέσα μας) ότι δεν έχει σημασία τι χρώμα έχει ο κάθε άνθρωπος, τι φύλο και ποια πιστεύω αρκεί αυτό που θα ισχυριστεί να μπορεί να ελεγχθεί και τελικά να αποδειχθεί.

Γι’αυτό λένε σήμερα στα παιδιά μας να μη κάνουν όνειρα;  Είστε εργαλεία λένε στα παιδιά μας πειθήνια, χωρίς θέλω, χωρίς όνειρα, χωρίς μέλλον. Παραγωγικά εξαρτήματα μιας μηχανής που ζορίζεται από τη συστημική της παλαιότητα και την ανηφόρα της κρίσης.

Μπαίνω στη τάξη και κοιτάω τους μαθητές απέναντι, σκέφτομαι:

ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ! Δε ξέρω αν χάσατε ή κερδίσατε που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας. Αυτό που μπορώ να ομολογήσω είναι πως κέρδισα τόσα πολλά. μα τόσα πολλά ! !

που δίπλα στα μικρά σας ονόματα: Γιάννη , Μαρία , Νίκο , Ελένη , Γιώργο , Άννα , Κώστα… βρίσκω πηγές που ξεχειλίζουν ζωή , κουράγιο , ελπίδα , χαμόγελο , μέλλον.

Αν συμφωνείτε λοιπόν, θα δανειστώ λίγα από τα παραπάνω για να τα στρέψω ενάντια στους χαρτογιακάδες και τους εντεταλμένους των μηχανισμών και της εξουσίας που αποφασίζουν πριν από μας για μας και χωρίς εμάς.

Ξεκινάω να κάνω μάθημα και ξέρω (με μιας) τι θα κάνω:

Θα βρω τον τρόπο σε κάθε οδηγία, σε κάθε κουτσουρεμένη ύλη, σε κάθε συλλογή ασκήσεων (καταθέσεων) που θα μου δώσουν να μάθω στα παιδιά να σκέφτονται και να αμφισβητούν,

εξάλλου υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση από αυτή;

Και ας έρθουν μετά να αξιολογήσουν την προσπάθεια.

Σχόλιο: δεν περιορίζεται το ανθρώπινο πνεύμα, δεν επιβάλλονται αλλαγές, δεν τρομοκρατούνται οι καθηγητές. Δέχονται όλοι να συζητήσουν για το τι πρέπει να αλλάξει στην παιδεία, στην εκπαίδευση και όχι στο βαθμολογικό εξεταστικό σύστημα. Υπάρχουν χώρες που βελτίωσαν το εκπαιδευτικό τους σύστημα δραστικά σε μία δεκαετία, εδώ τι κάνουμε;

Εμείς στο φυσικά φυσική, βοηθάμε τις νέες γενιές να αναπτυχθούν, να γίνουν καλύτερες από εμάς (όπως οφείλει ο σωστός γονιός και καθηγητής) και χαμογελάμε ικανοποιημένοι ξέροντας ότι οι πολιτικοί θα βρουν μπροστά τους εξυπνότερους ανθρώπους από αυτούς που είχαν συνηθίσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s